Alte Potsdamer Strasse w Berlinie. Prowadząca od placu Poczdamskiego (na dole, poza kadrem) do placu Marleny Dietrich posiada zamknięcie perspektywiczne w postaci efektownego wejścia do kompleksu sal widowiskowych i teatru. Widoczna zwarta, śródmiejska zabudowa o rozdrobnionej skali, charakterystycznej dla miast europejskich, z mieszanką funkcji handlowych (parter), biurowych (kolejne piętra) i mieszkalnych (najwyższe kondygnacje), narzuconych regulacjami planistycznymi.
W Krakowie taka ulica mogłaby połączyć Muzeum Armii Krajowej i główny gmach Uniwersytetu Ekonomicznego. Fot. das_sabrinchen, flickr.com
Dzięki współpracy miasta i inwestorów (min. Sony, Daimler-Chrysler) oraz jasnym, szczegółowym wytycznym dotyczącym zarówno gabarytów budynków i ich funkcji, jak również kształtowania przestrzeni publicznej udało się stworzyć żyjącą przez cała dobę, atrakcyjną, nową dzielnicę.
Nie tylko Berlin
Nieco wcześniej, w latach 80-tych ubiegłego stulecia, zrealizowano inny projekt – przebudowę okolic dworca Wasa w Sztokholmie – mieście, które podobnie jak Kraków posiada gęsto zabudowane śródmieście, z niewielką liczbą potencjalnych terenów inwestycyjnych. Kompleks biurowy z centrum kongresowym i obszernym programem usług towarzyszących (hotel, gastronomia, usługi turystyczne) został zlokalizowany nad torami kolejowymi, a jego centrum stał się przeszklony dziedziniec-atrium. Projektując tę wielką, wielofunkcyjną strukturę uwzględniono rygorystycznie przestrzeganą w Sztokholmie zasadę ochrony sylwety miasta.
Wokół stacji TGV we francuskim Lille powstaje z kolei Euralille – wielki projekt urbanistyczny, którego układ funkcjonalno-przestrzenny spina istniejące na tym obszarze trasy kolejowe (kolei dużych prędkości i konwencjonalnej), drogowe, linię metra, tramwaju oraz liczne trakty piesze. Oprócz megastruktury komercyjno-biurowej dzielnica oferuje także centrum wystawowo-kongresowe oraz park miejski, stanowiący powiązanie kompleksu z sąsiednią dzielnicą.
Przywołane przykłady, pomimo różnic w formie i skali zabudowy łączy wspólny cel, jakim jest rewitalizacja terenów przydworcowych, będąca także wyrazem nowej polityki władz miejskich, nakierowanej na zrównoważony transport, a zatem dążących do maksymalnego wykorzystania najlepiej skomunikowanych – w skali lokalnej, regionalnej i międzynarodowej – obszarów miasta.